विश्वमा जलस्रोतको दोस्रो धनि मुलुक नेपाल विजुली बत्तिको अभावमा अन्धकारमा जीवन विताउन बाध्य पारिएका निरिह नागरिक माथि गरिने ऊर्जा राजनीति जरा गाडिएको तथ्य नागरिक समाज समक्ष ऐना जस्तै छर्लङ्ग छ । जलविद्युत क्षमताको दृष्टिले क्षेत्रफलको ब्राजिल विश्वकै धनी मुलुक हो । उसको प्रतिव्यक्ति आय विश्वकै विकसित मुलुकहरु भन्दा कम छैन तर हाम्रो देश अकर्मन्य राजनीतिको चक्रव्यूमा परेको छ । उज्यालो नेपाल समृद्ध नेपाल निर्माण हुन सकेछैन।

 हाम्रो मुलुकमा जलविद्युत उत्पादन क्षमता ८३ हजार मेगावट रहेको छ ।  ८३ हजार मेगावट विद्युत उत्पादन गर्न आम नागरिक, राज्य, र वाह्य लगानी गरेर दृढ अठोट र गन्तव्य चुम्ने सकारात्मक सोचको आवश्यकता टड्कारो देखिन्छ । हाम्रो मुलुकमा नीति निर्माता सरकार र सरोकारवालाहरुको अदुरदर्शिता र लार्पवाहीका कारण कुल क्षमताको ०.९प्रतिशत मात्र विद्युत उत्पादन  भएको छ । विभिन्न दलगत स्वार्थ, व्यक्तिगत स्वार्थ, सम्वन्धित निकायको नेतृत्व गर्ने को नीजि स्वार्थ, विद्युत माफीयाहरुको स्वार्थका कारण आज आम नागरिक निरासका साथ लोडसेडिङको मारमा पर्न बाध्य भएका छन् । जलस्रोत को धनी भएर पनि गरिव मुलुकको सुचाङ्कमा आफुलाई दर्ता गर्न किन वाध्य छ हाम्रो देश ? जनता ऊर्जा विकासका साझेदारी गर्दै अगाडी बढ्न चाहि रहेका छन् । कसको निहित स्वार्थले यि सब कार्य गर्न राज्य वा सरोकारवाला निकाय असमर्थ भएको छ ? यस्तो गम्भीर प्रकारका अनुत्तरीत प्रश्नहरुको उत्तर आम नागरिकहरुले  खोजि रहेका छन् । नीजि क्षेत्र तथा सरकारीले माथिल्लो तामाकोशी ४५६ मेगावट, पश्चिम सेती ९०० मेगावट, कुलेखानी, १४ मेगावट,चमेलीय ३०मेगावट, गण्डक ४ सय मेगावट, उपल्लो सान्जेव १४६ मेगावट, मध्य भोटेकोशि १०५ मेगवावट, रसुवागढी १११ मेगावट, उपल्लो त्रिसुली ३ बी ४२ मेगावट, लगायत परियोजनाको निर्माण कार्य भइरहेको सार्वजनीक भएको छ । निर्धारीत समयमा यी आयोजनाहरु पुरा हुन समर्थ हुने हो भने उज्यालो नेपाल मात्र नभएर विद्युत विक्र गर्ने सम्मको क्षमता राज्यले राख्न सक्ने थियो । 
 विभिन्न राजनीतिक दल र तिनका  संस्थाहरु संघ संगठनहरु अकर्मता नेतृत्व बुदखोर स्वर्थले लिप्त कन्लकित मानिसहरु र विद्युत माफीयाहरुको चंगुलबाट बाहिर निस्केर दृढ इच्छा शक्ति प्रस्ट अडान र आफु र आफ्नाका लागि होइन देश र जनताका लागि केहि गर्नु भन्ने नेतृत्वको अभाव राज्यमा खड्कि रहेको  तितो सत्य हाम्रो सामु विद्यमान छ । इतिहासमा नाम लेखाउन समृद्ध नेपाल निर्माण गर्न विद्युत उत्पादन वितरणलाई समय सापेक्ष बनाउन सके मुलुकले चाहे जस्तो विकाशका मार्गमा उन्मुख हुन सक्ने थियो । हाम्रो जस्तो विकासान्मुख मुलुकहरुमा राजनीति के का लागि हुन्छ ? कहाँ कहाँ हुन्छ ? हामी आम नागरीक भुक्त भोगी छौँ । नेपाली नागरीक  कुनै पनि प्रकारका निरङकुश तानशाही शासन व्यबस्था लाई स्वीकार गर्न सक्दैनन् । तर प्रजातन्त्रको आवरणमा कुनै पनि छाडा तन्त्रलाई किमार्थ स्वीकार गर्न सक्दैनन् । नेपालमा हावा चलिरहेको हावामा पनि राजनीति हुन्छ भन्नेहरु एशिया महादेश मा  प्रशस्त भेटिन्छन् । गल्लि गल्लि, घरघर, हरेक व्यवसाय, उद्योग, मजदुर, विद्यार्थी, कर्मचारी, जहाँ जहाँ मानव बस्तीहरु छन् । त्यहाँ त्यहाँ राजनीति हुन्छ । राजनीति चिया गफमा होईन राजनीति मुलुक निर्माणमा हुनुपर्छ । मुलुक निर्माण गर्न साझा अवधारणा हुनु पर्दछ । 
राजनीतिक मेलमिलाप हुनु पर्दछ । राजनीति नागरीकको हार्दिकताका लागि हुनु पर्दछ । राजनीति विद्युत विकासका लागि, पर्याटन विकासका लागि, बैज्ञानीक कृषि प्रणालीका लागि , शिक्षाको सकारात्मक पहल कदमीका लागि, औद्योगीक विकासका लागि, नागरीकका शैद्धान्तिक अधिकारका  लगयाएका  सकारात्मकताका लागि हुनु पर्दछ । तर हाम्रो मुलुकको राजनीति व्यक्तिवादी, नातावादी, कृपाबादी, टुक्के बैठकेहरुको चाकरीवादी र अधिकारका नाममा भ्रष्टचारी प्रवृतिको हुनाहार विकाश भैरहेको तितो सत्य हाम्रो माझ छर्लङ्ग छ । राजनीति आवश्यकता हो अराजकता होईन । विभिन्न संघ संस्थाका नाममा उठाईने चन्दा देखि विभिन्न आवरणमा आउने माफियाहरुको चंगुलले मुलुक सकारात्मक राजनीति तर्फ अग्रणी छलाङ मार्न असमर्थ जस्तो भईरहेको छ आफ्नो मत द्धारा अराजकतावादीहरुलाई पाखा लगाई मुलुक निर्माणका अभियानमा दत्त चित्त हुनेहरुको मूल्याङ्कन पक्कै गरिरहेको होलान् । 
त्यो समय आए पछि प्रस्टिदै जानेमा दुविधा राख्नु पर्दैन । हाम्रो नेपाल उज्यालो नेपाल र राम्रो नेपालका लागि आम नागरिकका भावनाहरु कदर गर्दै जिम्मेवार निकाहरुले समयमा नै सचेत हुदै कार्यको थालनी गर्न ढिलाई गरिनु हुदैन ।