जलस्रोत मा दोश्रो धनी हाम्रो देश सयौं देश्हरुमध्ये बाट ,तर अपत्यारिलो तर वास्तविक कुरा के भने कतिपय क्षेत्र अझ भनौं धेरै क्षेत्र हरु बिजुलि बत्ति बाट अझैसम्म पनि बन्चित छन् । जुन भेग मा बार्है मासा खोला नदिहरु बगिरहन्छन अक्सर आखिर त्यही नै क्षेत्रमा अझै टुकि बत्ती नबाली सुखै छैन । कस्तो दुख लाग्दो कुरा । स्रोत र साधन को उपयोग सहि तरिकाले गर्न सकिएन भने पनि न त रास्ट्र सम्पन्न हुन्छ , न त जनता सुखी नै । कृषिप्रधान हाम्रो देश दिनभरि खेतीवारि मेलापात गर्यो, बेलुका घर आयो टुकि मा मट्टितेल भर्यो अनि पिल्पिल उज्यालोमा आफ्नै जिबनशैली छामछुम गर्यो अनि सकियो त्यतिमै सिमित जिन्दगानी । सम्भावना र स्रोत प्रसस्तै छ र पनि उस्तै छन यहाँ का कथा र ब्यथा हरु अबसर हरु प्रसस्तै छन यहाँ तर फेरि पनि बर्षेनि युवा हरु बिदेशिन छन यहाँ कुनै अबसर छैन भन्दै । अबसर केही नहुनु भनेको नयाँ नयाँ अबसर हरु सिर्जना गर्न सकिने अर्को एउटा अबसर भन्ने कुरा मान्छे को मानसपटलमा घुस्न नसकेको होकि। यहाँका स्रोत र साधन लाई उचित ढंग बाट परिचालन गर्न सकिने हो भने हामी विस्व को सबभन्दा धनी देश को नागरिक बन्न सक्छौ । हामी संग त्यो सम्भावना छ मात्र हामी बेवास्ता गरिरहेका छौ । मात्र हामिलाइ आजको निम्ति बाच्नु छ । अनि हामी त्यसैको लागि हरेक संघर्ष गर्छौ । यताउती भौतारिन्छौ , अनि बिदेश पलायन हुन्छौ । देशको विकट देखि निकट सम्मका क्षेत्र हरु कुनै क्षेत्र बिजुलि बत्ति नपुगेर त कहि लोडसेडिङ को समस्या बाट पीडित नभएका होइनन् । चितबन को बासिन्दा भएको नाता ले  अलिकति प्रसङ्ग जोड्न चाहे मैले , अलि महिना अगाडी सम्म दिनमा १६ घन्टा देखि १८ घन्टा सम्म पनि लोडसेडिङ हुने गर्थ्यो । आज ठ्याक्कै अवस्था उस्तै छैन, आशा छ भोलिका दिनहरुमा झन पुर्ण तरिकाले बन्द नै हुनेछन ।

बत्ती आउँछ अनि पढ्छु भन्ने थेगो प्राय विद्यार्थी हरुले प्रयोगमा ल्याउ छन । सर्सर्ती हेर्दा बिजुलि बत्तिले शिक्षा क्षेत्र मा पनि प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष असर पुर्याइरहेको हुन्छ । लोडसेडिङ कै कारण विद्यालय कलेज मा पनि कुनै कुनै क्लास यत्तिकै छोडनु पर्ने अवस्था नभएका होइनन् बस् हामी त्यस्लाइ साना साना कुरा मानेर बेवास्ता गरिरहेका छौ । अहिलेको समयमा उर्जा क्षेत्र अत्यन्त महत्त्वपूर्ण क्षेत्र हो । अझ हाम्रो नेपाल मा यहाँ को परिवेश मा त झन यो अत्यन्तै चासोको विषयबस्तु हो, नहोस् पनि कसरी ? विश्व को दोश्रो धनी देश जलस्रोत मा । कति धेरै सम्भावना छन , सम्भावना हुनु भनेको अवसर हरु प्रशस्तै छरिनु हो, ८३ हजार मेगावाट को क्षमता छ हामी संग ,क्षमता को दुई प्रतिशत पनि हामिले उत्पादन गर्न सकेका छैनौ । प्रष्ट छ कि हामी कति पछाडि छौ ।हाम्रो जस्तो जलस्रोत मा सम्पन्न देश को लागि यो लजास्पद को विषय नबन्ला भन्न सकिन्न । मेरो विचारमा मान्छे हरु आफ्नो उज्ज्वल भबिस्य आफ्नो देश मा पाँच प्रतिशत अनि बिदेश मा ९५ प्रतिशत देख्छन् । कस्तो नसुहाउदो कुरा । जब मान्छे आफ्नो पढाई सक्छ अनि बिदेश को लागि भिसाको लागि कोशिस गर्छ अनि जब उ बिदेश को लागि सफल हुन्छ नि अनि यहाँ थपडि पिट्ने हरुको कमि हुदैन  । फलानो बाहिर गयो सेटल भयो, ढिसानो ले बाहिर गएर कमाएर घर बनायो घडेरी किन्यो । नानाथरी का कुरा।  त्यसले चाहिँ पढएर आखिर केही गर्यो है । खास्मै पढेर केही गरेका यहाँ का मान्छे हरुको भने त्यति ठुलो उच्च मुल्यांकन नभएको देख्छु म । कमिकम्जोरी हामी मै छ ,त्यसलाई सहि तरिकाले पहिचान गरेर अगाडि बढ्ने हो भने हामी अवसर को खोजी मा बिदेश पलायन भैरहनु पर्दैन  । भैरहनु नपर्ने अवस्था सिर्जना नहोला भन्न सकिन्न । किनकी हामीसँग अवसर हरुको थुप्रै सम्भावना छ । हामीसँग बिश्व को सबैभन्दा धनी देश नेपाल बनाउन सक्ने क्षमता छ । मात्र धैर्यता र लगनशीलता को खाँचो छ अनि अर्को कुरा हिम्मत को पनि ।हाम्रो देशमा लोडसेडिङ हुनु भनेको लज्जास्पद विषय हो । यसको लागि आजभोलि केही पहल हरु भैरहेका छन । भोलिको दिनमा लोडसेडिङ को नामनिसाना पनि रहदैन भन्ने कुरामा पुर्ण विश्वस्त छु   । आजभोलि को चितवन् र अलि अगाडी को चितबन मा धेरै फरक छ । उसै त गर्मी ठाउ ,एक छिन पनि बिजुलि नहुदा गार्हो हुन्छ यहाँ चितबन मा मात्र होइन हाम्रो जस्तो देशमा कुनै पनि जिल्ला लोडसेडिङ को नाम बाट ग्रसित हुनु नपरोस् । लोडसेडिङ पछि को नेपाल सपना मा मात्रै होइन । बिपना मै अनुभुति गर्न पाइयोस् ।